تو مثل راز پاييزی و من رنگ زمستان

      چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

            تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زيبايی

                و من در پيش چشمان تــــو مشتی خاك گلدانم

تو دريایي تريني آبي و آرام و بی پايان

      و من موج گرفتاری اسير دست طوفانم

           تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف

              و من در آرزوی قطـــــــــــــره های پاك بارانم

نمی دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته

     به فريادم برس ای عشق من امشب پريشانم

             تو دنيای منی بی انتها و ساكت و سرشار

               و من تنــها در اين دنيای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

      و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم

           تو مثل مرهـــــــــــمی بر بال بی جان كبوتر

                  و من هم يك كبـــــــــــوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب كنار لحظه های بی قرار من

    ببين با توچه رويايی ست رنگ شوق چشمانم

             شبی يك شا خه نيــلوفر به دست آبيت دادم

                 هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

تو فكرخواب گلهايی كه يک شب باد ويران كرد

      و من خواب ترا می بينم و لبــــــــــــخند پنهانم

            تو مثل لحظه ای هستی كه باران تازه می گيرد

               و من مرغی كه از عشقت فقط بی تاب و حيرانم

تو می آيی و من گل می دهم در سايه چشمت

    و بعد از تو منم با غصه های قــــلب سوزانم

         تو مثل چشمه اشــــكی كه از يك ابر می بارد

                   و من تنها ترين نيــــــــــــلوفر رو به گلستانم

شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر كرده

   و شايد يك مه كمرنگ از شعری كه می خوانم

           تمام آرزوهايــــــــــــــــم زمانی سبز ميگردد

                كه تو يك شب بگويی دوستـم داری تو می دانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست

    ومن امشب قسم خوردم ترا هرگز نرنجانم

       به جان هر چه عاشق توی اين دنيای پرغوغاست

                    قدم بگذار روی كوچه های قلــــــــب ويرانـم