چنان دل کندم از دنیــــا،که شکلم شکل تنهایست     

                         ببین مرگ مرا در خویش،که مرگ من تماشایست

مرا در خود می خواهی، تمــــاشا کن تماشا کن      

                           دروغین بودمت دیـــــــروز ، مرا امروز حاشا کن

در این دنیـــــا که حتی ابـر نمی گرید به حال ما      

                           همه از من گریزانند ، تو هم بگذر از این تنــــــها 

فقط اسمـــی به جا مانده از آن چه بودم و هستم      

                            دلم چون دفتــــــــرم خالی ، تنم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم ، به خود کرده گرفتـــــــــارم      

                           به جز در خود فرو رفتن ،چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند،مرا در خود رها کردند       

                           همه خود درد من بودند،گمان کردم که همــدردند

شگفت از عـــــــــــزیزانی که هم آواز من بودند      

                            به سوی اوج ویرانی ، پُـل پـــــــــرواز من بودند